درخواست چند منطقه در گوانگشی برای کنار گذاشتن چشم‌وهم‌چشمی در آیین «بازگشت دختران به خانه پدری»
طی روزهای اخیر، مناطق مختلفی در منطقه خودمختار گوانگشی با انتشار بیانیه‌هایی، خواستار برگزاری ساده، کم‌هزینه و متمدنانه مراسم سنتی «بازگشت دختران به خانه پدری» شدند.
به عنوان نمونه، دفتر ارتقای تمدن معنوی شهر چونگ‌زوئو در ۲۴ اکتبر اعلام کرد که بازگشت دختران به زادگاه و دیدار با خانواده، ریشه در عواطف خویشاوندی و پیوند با موطن دارد. با این حال، تحت تأثیر فضاسازی‌های تجاری و تب تند شبکه‌های اجتماعی، این گردهمایی‌ها در برخی مناطق به سمت تجمل‌گرایی، خودنمایی و تشریفات زائد رفته است؛ تا جایی که برنامه‌هایی چون پهن کردن فرش قرمز، پوشیدن لباس‌های یکدست سنتی، نصب طاق‌های نصرت و برپایی ضیافت‌های مفصل به راه افتاده و سهمیه‌بندی‌های تحمیلی چندصد تا بیش از هزار یوآنی برای هر نفر، بار مالی سنگینی بر دوش مردم گذاشته و اصالت این پیوند عاطفی را مخدوش کرده است.
در این فراخوان تأکید شده که جوهر بازگشت به خانه پدری، «عاطفه و همدلی» است نه «میهمانی و فخرفروشی». این نهاد خواهان ابراز مهر و محبت به شیوه‌هایی ساده، صمیمانه و بی‌پیرایه شده است؛ از جمله گذراندن وقت با والدین، پختن غذای خانگی برای بزرگ‌ترها و مرور خاطرات گذشته با خواهران و برادران. در این بیانیه آمده است که به جای هیاهوی نمایش‌های خیابانی و ضیافت‌های پرهزینه، شب‌نشینی‌های گرم و دورهمی‌های ساده خانوادگی شکل گیرد تا این دیدارها به اصالت خود بازگردند و نیکی به والدین در امور روزمره جاری شود. یادآوری پیوند با زادگاه نیازمند تشریفات سنگین نیست. این بیانیه از بانوان می‌خواهد علقه به زادگاه را در عمل و بر پایه تمایل قلبی نشان دهند و بر اساس توانایی مالی یا بدنی خود مشارکت کنند و در برابر سهمیه‌بندی‌های اجباری و جمع‌آوری تحمیلی پول بایستند. همچنین پیشنهاد شده توجه بیشتری به سالمندان روستا و کودکانی که والدینشان مهاجرت کرده‌اند صورت گیرد و توان افراد در مسیر کارهای عام‌المنفعه‌ای مانند بهسازی راه‌ها، پاکسازی محیط روستا و کمک‌های تحصیلی به کار گرفته شود.
گزارش‌های پیشین نشان می‌دهد هدف اولیه این آیین، گردهمایی دختران مهاجرت‌کرده روستا برای ادای احترام به بزرگ‌ترها، تقدیم هدایا به هم‌ولایتی‌ها و مشاهده پیشرفت‌های زادگاه بوده است. این برنامه‌ها معمولاً به ابتکار خود بانوان، با هزینه‌کرد داوطلبانه و با کمک مردان فامیل شکل می‌گرفت، اما طی سال‌های اخیر در برخی نقاط ماهیت اولیه‌اش تغییر یافته است.
بر اساس گزارش پژوهشی یکی از بخش‌های تبلیغات شهری در گوانگشی، آسیب‌های اصلی این برنامه‌ها عبارتند از: نخست، ریخت‌وپاش و تجمل‌گرایی مفرط شامل پهن کردن فرش قرمز، برپایی طاق نصرت، به‌کارگیری گروه‌های عکاسی و فیلم‌برداری، تهیه لباس‌ها و پرچم‌های یکدست، آتش‌بازی و برپایی جشن‌های عمومی غذا و نوشیدنی که از یک شبانه‌روز تا سه روز ادامه دارد؛ دوم، هزینه‌های بسیار سنگین که معمولاً بین صد تا چندصدهزار یوآن متغیر است. برخی روستاها برای تأمین منابع، مبالغی بالغ بر چندصد یوآن را به عنوان ورودی از همه دختران اخذ کرده و حتی روستاییان دیگر را نیز ناچار به پرداخت سهم کرده‌اند.
در همین راستا، دفتر کمیته ارتقای تمدن معنوی منطقه شینگ‌بین در شهر لایبین نیز در فراخوانی اعلام کرد که تمام برنامه‌های بازگشت به خانه پدری باید صرفاً بر پایه مشارکت داوطلبانه و در حد توان مالی افراد باشد و دریافت اجباری مبالغ یا تحمیل هزینه‌ها به شدت ممنوع است. در این بیانیه از دختران خانواده‌ها خواسته شده با یادآوری ریشه‌های خود، در اموری چون حمایت از سالمندان و دانش‌آموزان نیازمند، بهسازی محیط زندگی روستایی و کارهای عام‌المنفعه مشارکت ورزند.
این نهاد همچنین از کادرها، اعضای حزب و معتمدان محلی خواست با پیشگامی در این مسیر، مانع از رواج تجمل‌گرایی و ریخت‌وپاش شوند و به تغییر رسوم نامناسب کمک کنند.
برخی بخش‌های شهرستان ووشوان در لایبین نیز تأکید کردند فلسفه این سنت، دیدار با بزرگان و تقویت روابط عاطفی است و باید در قالب دیدوبازدیدهای خانوادگی و صرف غذاهای ساده بماند. در این بیانیه‌ها بر پرهیز از کاروان‌های نمایشی با لباس‌های یکدست و برنامه‌های پرزرق‌وبرق که به رقابت‌های ناسالم دامن می‌زند، تأکید شده است.
علاوه بر این، گستره برنامه‌ها و شیوه تأمین هزینه‌ها باید با تصمیم آزادانه هر خانواده و متناسب با شرایط مالی آن‌ها باشد. نهادهای محلی موظف شده‌اند مانع از تعیین مبالغ ثابت یا اعمال فشار روانی بر افرادی شوند که توان پرداخت ندارند. برپایی ضیافت‌ها نیز باید محدود و به دور از مصرف اقلام گران‌قیمت باشد.
تلاش برای بازگرداندن این مراسم سنتی به اصالت خود، برنامه‌ای ادامه‌دار در مناطق مختلف گوانگشی است. برای مثال، در اواخر سپتامبر، منطقه پینگ‌گوی در شهر هجوئو نیز در بیانیه‌ای مشابه اعلام کرد که این گردهمایی‌ها در برخی روستاها به مراسمی پرهزینه، با جمع‌آوری‌های تحمیلی پول و رژه‌های نمایشی بدل شده که علاوه بر تحمیل بار مالی، به سنت‌های ناپسند دامن می‌زند و با اهداف اصلاح آداب و رسوم و ترویج مدنیت روستایی مغایرت دارد. مسئولان این منطقه نیز بر ارجحیت پیوندهای عاطفی بر ظاهرسازی‌ها و ضرورت ساده‌سازی و کاهش هزینه‌های این رویدادها تأکید کردند.